اینکه چرا انسان ها از دیرباز فکر میکردند که زمان بسیاری برای انجام هر کار کوچکی در اختیار دارند خود مسئله ای است که احتمالا در آخر پاسخ خاصی به آن نمیدهیم و با تذکر این نکته به خود که دیگر نباید این عمل را تکرار کنیم و نباید به مغزمان این اجازه را بدهیم که هر کاری خواست بکند و وقت را با تنبلی هایش تلف کند ، به این نتیجه میرسیم که مغز ما ، بخشی از خود ما است که نمیتوان آن را جدا از خویش دانست و در نتیجه ی مواجهه با این واقعیت که این خود ما بودیم که تنبلی کرده ایم ، ترجیح میدهیم کلا موضوع را فراموش کرده و با ذکر "حالا این دفعه هم که بخیر گذشت" از سر تقصیر خود بگذریم ،از آن درسی نگیریم و به سادگی تا پس از نفخ صور دوم به این فرآیند ادامه دهیم .